Lieve Joas,

De afgelopen vier jaar zijn een ware wereldreis geweest voor papa en mama. Een wereldreis naar landen waarvan we dachten dat we nooit zouden komen. Die niet op ons lijstje stonden, en waar we uit ons zelf nooit heen zouden zijn gegaan. Maar landen, als je er eenmaal bent, ook hun schoonheid hebben. Landen met kleine prachtige verborgen plekjes. En slechts een kleine besloten groep heeft het voorrecht deze te mogen bezoeken. En al doen papa en mama zo hun best om de rest van de wereld mee te nemen in deze mooie reis, wij hebben het voorrecht het daadwerkelijk te mogen beleven en ervaren. Onze wereld is zoveel groter geworden door jou.

Jouw leven begon met een BANG, vol onzekerheid, verdriet, twijfel en vooral angst voor het onbekende. Maar vanaf die dag, 30 juli 2014, begon ons leven weer vanaf nul, als papa en mama, met vallen en opstaan, blijdschap en woede, schreeuwen van boosheid, heel wat tranen, vertedering en schuldgevoel, ongeloof en vol bijzondere verrassingen.

De afgelopen vier jaar heb jij ons weten te verbazen. Elke dag weer. Je hebt ons meegenomen in een bijzondere wereld waarin ‘geduld’ de rode draad is. Waarin je ons hebt geleerd om niet te veel te plannen. Waarin je ons hebt laten zien dat óók jij alles zult leren, al zij het wat langzamer, op je eigen tempo. Dat we niet aan jou mogen twijfelen. En dat óók wij jou niet mogen onderschatten. En hoe graag papa en mama soms snel snel snel willen, jij gaat gewoon lekker je eigen gang. Jij stippelt je eigen pad uit.

Nu ben je alweer vier jaar oud en ga je over een maand voor het eerst naar de basisschool toe. Iets waar we vier jaar geleden alleen maar van konden dromen. En eerlijk gezegd, we dachten dat we het niet zouden meemaken. In ieder geval niet een reguliere basisschool. Domme papa en mama he. Ook wij hadden onze vooroordelen.

En alhoewel papa en mama in het begin erg verdrietig waren, had de rest van de familie en vrienden jou al in hun hart gesloten. Zij zagen jouw hartje van goud, jouw mooie amandelvormige oogjes, jouw lach en je perfectie. Sorry lieve schat, dat wij dit niet eerder zagen.

Papa, mama en zelfs je kleine broertje kunnen niet meer zonder je. (nou soms dan even, als je weer eens heerlijk ondeugend bent) Voor ons hoef je niet meer anders, al zou ik het soms voor jou zelf heel graag wensen. Wij zien jouw frustratie als iets niet lukt. Als je gewoon simpelweg nog niet snapt hoe iets werkt. Maar ook jij moet geduldig zijn.

En op het moment dat jij doorhebt dat je ‘anders’ bent dan de rest, hoop ik dat je trots kunt zijn op jezelf. Dat je met geheven hoofd kunt zeggen: ‘Ik ben uniek, ik ben bijzonder, maar ik ben toch ook net als jij, met dezelfde dromen!’

Onze wens voor jou, lieve schat, is dat je gelukkig mag worden. Dat je je plekje vindt in deze, soms harde, wereld. Dat wij ervoor kunnen zorgen dat je wordt omringd door de juiste mensen. Mensen die van je houden. Mensen die het beste met je voor hebben.

You still rock our world, every day!

Liefs papa en mama

(en je kleine broertje Jens)

Volg ons op Facebook: https://www.facebook.com/bzzonder 

lieve joas