• broertjes

De jongens reageren op hun broertje alsof hij er altijd is geweest en alsof hij het liefste wezen op aarde is. Daar waar wij (papa en mama) met enige regelmaat ’s nachts om 3 uur denken: “Waar zijn we in vredesnaam aan begonnen”, zo overladen Joas en Jens hun kleine broertje met aaitjes en kusjes. Who would have thought…??

Al weer ruim vijf weken geleden werd kleine Juup geboren na een bevalling van zo’n zeven uur. Op het moment suprême, dat moment waarop je het gevoel hebt dat er een rollade door je neusgat geduwd wordt, het uitgelezen moment om belangrijke beslissingen te maken in je leven, en met de kennis ‘wij maken geen meisjes’ besloot ik:…. NOOOIT WEEEEER!! 

Na de bevalling heb ik een tijdje argwanend naar mijn zoon gekeken. Zat alles erop en eraan? Was alles in orde? Ja! Een kleine man met 10 vingers, 10 tenen, 1 linkeroog en een beetje haar.

Eenmaal thuis verwachtte ik dat Joas en Jens erg rebels zouden zijn. En ik dacht dat vooral Jens erg jaloers zou zijn op dat alle aandacht naar zijn broertje ging. Maar nu, vijf weken later, zit ik nog steeds te wachten tot dit gebeurd. Tot nu toe zijn ze zo verschrikkelijk lief voor kleine Juup.

Elke keer als Joas langs de wipper van Juup loopt, of Juup in het vizier krijgt roep hij: “Kijk!! Baby.. aahhhhh!!” Dan aait hij Juup even over zijn bolletje en geeft hem een dikke kus op zijn hoofd. Ik denk dat dit wel 50x per dag gebeurd. (Juup zijn haartjes staan ook stijf van de dikke lebber-kussen)

En ook Jens is dol op zijn broertje en vraagt al wanneer hij met hem mag spelen. Ook Jens knuffelt hem vaak en roept de hele dag: ‘Kijk, Jupie is wakker’. En dan denk ik “Ja, dat komt omdat jullie hier lopen te schreeuwen!”

Maar goed, voor nu is er nog geen jaloezie te bespeuren richting hun kleine broertje. De drie musketiers, de 3 J’s, broertjes!

Volg ons op Facebook: https://www.facebook.com/bzzonder 

Volg ons op Instagram: https://www.instagram.com/bzzonder

Lees ook: Ben ik Bang? 

jaloezie broertjes

Soms vragen wij ons af hoe wij het beste onze aandacht kunnen verdelen. Doen we dit op de juiste manier? Krijgt ieder kind genoeg persoonlijke aandacht? Trekken we Joas niet voor? Trekken andere mensen Joas niet voor? Handelen we bij zowel Joas als Jens consequent en op dezelfde manier?

Feit is nu eenmaal, Joas heeft downsyndroom. En Joas zal nu eenmaal altijd meer zorg nodig hebben dan zijn broertje(s). En Joas zal ook gewoon meer hulp nodig hebben dan de anderen. En Jens, en straks zijn andere broertje zullen dit ook moeten accepteren. Het is nu eenmaal niet anders. Maar hoe zorgen we er nu voor dat we Joas niet ‘voortrekken’. Lastige kwestie vinden we zelf.

Zo hebben we Joas altijd geholpen met eten, terwijl we van Jens verwachten dat hij toch echt zelf zijn broodje en avondeten naar binnen werkt. Zo waarschuwen we Joas vaker dan Jens als hij bepaalde dingen niet mag doen, puur omdat wij denken dat er minder ‘begrip’ is. (Alhoewel, ik moet erbij zeggen, hij weet soms ook dondersgoed wanneer hij fout zit.) Bij Joas heb ik vaker het gevoel dat hij niet bewust dingen doet, maar meer dingen doet ‘simpelweg omdat het kan’. En bij Jens heb ik wel vaak het idee dat hij bewust dwarsligt of niet luistert, onterecht misschien. Zo zijn ook wij nog steeds aan het leren over downsyndroom. Wat is nu begrip en wat is nu baldadigheid? Het is soms zo lastig om met dezelfde maatstaf te meten.

Bij Joas complimenteren we elke stap die hij maakt groter en uitbundiger dan bij Jens. Bij Joas maak je de stappen zoveel bewuster mee. En bij Jens ga je er een beetje van uit dat hij het ‘toch wel gaat doen’. Super zielig natuurlijk. Gisteren zei ik nog tegen Wilfred: “ik probeer echt bewust voor elk compliment dat ik Joas geef ook meteen Jens een compliment te geven.” Ik wil gewoon niet het gevoel hebben dat ik een van de twee tekort doe.

Joas gaat vier dagen naar de opvang toe. Dus er zijn dagen dat ik alleen met Jens ben. En juist dan probeer ik bewust dingen met hem te doen. Spelletje, patatjes eten, speeltuin. Echt even 1-op-1 tijd.

En ik denk ook dat het belangrijk is dat we dit later blijven doen. Even tijd voor elkaar. Even tijd zonder Joas en zijn fratsen (hoe hard dit ook klinkt). Joas is soms gewoon een handvol. Om een punthoofd van te krijgen. Als we dagjes uitgaan spreken Wilfred en ik ook echt af: Jij let nu op hem, ik let straks op hem. Hij heeft echt één iemand nodig die hem constant in de gaten houdt, want voor je het weet is hij weg. Anderen denken dat dit wil meevalt, maar seriously….

Gelukkig zijn ze nu nog jong, en Jens zal straks natuurlijk ook gaan snappen dat Joas anders is. Dat Joas andere aandacht krijgt. Ik hoop echt dat we dan nu een goede basis hebben gelegd zodat hij begrijpt waarom bij Joas bepaalde dingen anders gaan. Maar dat hij snapt dat dit niks te maken heeft met hoeveel we van ieder houden. Ach, we weten pas over twintig jaar of we het goed hebben gedaan.

trekken we hem voor downsyndroom