• moeder zijn

Soms zijn er dagen dat ik enorm baal dat Joas downsyndroom heeft. Misschien niet wat jullie willen horen. Want op Facebook plaats ik natuurlijk alleen mooie foto’s waarop we allemaal lachen, waarop we een happy family zijn en waarop Joas ontzettend goed ontwikkelt. Maar heel soms kan ik nog steeds verdrietig worden van het feit dat hij ‘anders’ is.

Dat verdriet heeft er dan gedeeltelijk mee te maken dat ik het gewoon ruk vind voor hem. Dat hij altijd een stapje harder zal moeten lopen om hetzelfde te bereiken. En realiteit is, niet alle dingen zijn voor hem weggelegd. Daarnaast is het verdriet ook gedeeltelijk dat ik het ruk vind voor mezelf. Egoïstisch he, ik krijg gewoon tranen in mijn ogen met dat ik het daadwerkelijk typ, zo erg vind ik het van mezelf. Maar soms wil je gewoon een ‘normaal’ gezin. Even niet de strijd, even niet de zorgen.

Vergeleken met vier jaar geleden kan ik zeggen dat ik voor 99% geaccepteerd heb dat Joas downsyndroom heeft. Op het moment dat ik hoorde dat hij downsyndroom heeft was het alsof er een bom ontplofte. Maar vanaf dat moment maak je verschillende processen door. Een rouwproces, om het kindje wat je niet gekregen hebt. Een informatief proces omdat je opeens heel andere informatie, kennis en expertise nodig hebt dan bij kinderen ‘zonder iets’. Een acceptatieproces, een proces waar je hoog en laag kunt springen, maar het feit dat je kind downsyndroom heeft zal niet veranderen. Dus deal with it. En een groeiproces. Vanaf de geboorte groei je zelf mee in de ontwikkeling van je kind. Dat gaat geleidelijk en je moet hier geduld voor hebben. Je leert je kind kennen en je leert hoe met dingen om te gaan. Waar je in het begin snel snel snel wil, leer je dat hij alles op zijn eigen tijd doet. En je leert dat je niet vanaf de geboorte al beslissingen hoeft te nemen over later. Je moet het over je heen laten komen, er in mee groeien, stapje voor stapje.

Maar ondanks dat ik kan zeggen dat ik geaccepteerd heb dat mijn zoon downsyndroom heeft, zal er denk ik altijd die 1% zijn die af en toe eens om de hoek komt kijken. Op grote momenten in zijn leven, bijvoorbeeld het nu naar school gaan. Als je daar staat te wachten met je kind, voel je je anders dan andere ouders. Dan zou ik willen dat wij ook ‘gewoon’ een school hadden kunnen kiezen zonder twee jaar van oriëntatie en onderzoek. Maar ik kan ook verdrietig worden van het feit dat we er niet ‘relaxt’ als gezin op uit kunnen, omdat er altijd een van ons achter Joas loopt aan te vangen. En nu hoor ik andere ouders denken, mens, dat kunnen wij ook niet met onze twee kids ‘zonder iets’. Maar toch voelt het anders.

En de momenten waarop ik het meest verdrietig ben is als ik niet weet wat hij wil. Dat ik niet met hem kan communiceren. Dat hij gefrustreerd is en dat het voelt dat ik als moeder faal omdat ik mijn kind niet snap. (wederom tranen hier, sorry). Dat ik alles uit de kast probeer te trekken om hem gelukkig te maken, maar hij wil niks en is alleen maar boos op mij. En als tegenreactie word ik ook boos… op hem, op de situatie… omdat ik me op dat moment zo machteloos voel. Dat ik, zijn eigen moeder, hem niet begrijp.

Het is net die 1% die af en toe om de hoek komt kijken. Niet meer dagelijks, niet meer wekelijks, maar zeker wel maandelijks. Die 1% vol vermoeidheid, twijfel, verdriet, teleurstelling, boosheid, schuldgevoel. Die 1% die dan zo heftig voelt. En ik betwijfel of ik ooit tot die 100% kom, omdat er altijd momenten van vergelijking zullen zijn. Altijd momenten waarop je dat steekje voelt van, het gatsie “het zou zoveel makkelijk zijn als….”.

Aan het einde van de dag weet ik dat ik zielsveel van mijn beide kinderen hou en dat Joas Joas is. En dat hij mag zijn wie hij is en dat ik er altijd voor hem zal zijn. De volgende dag is weer een nieuwe dag. Een nieuwe dag, met nieuwe kansen. En soms mag je je ook even k*t voelen. Dat doet elke moeder toch? Of je kind nou ‘iets’ heeft of ‘niets’. En ach, bestaan er kinderen met ‘niets’?

Volg ons op Facebook: https://www.facebook.com/bzzonder 

Volg ons op Instagram: https://www.instagram.com/bzzonder

Joas downsyndroom

Dreigmoeder. Weleens van gehoord? Ik vind mezelf namelijk echt een dreigmoeder.. heerlijk pedagogisch verantwoord.. NOOOTTT…. Maar dreigmoeder vind ik toch echt het goede woord.

Hoe vaak komt het per dag wel niet voor dat je kind niet wil doen wat jij wilt? Eten opeten, jas aan doen, opruimen van speelgoed, niet rennen door de winkel, niet schreeuwen.. bla bla bla. En negen van de tien keer heb je ook geen tijd (of zin) om door je knieën te gaan om even een gesprekje aan te gaan met je 3-jarige. Dus wat doe ik? Dreigen met dingen. En believe me.. dit werkt ook bij kinderen met downsyndroom, alleen scheelt het hem wat minder dan zijn jongere broertje.

Enkele voorbeelden:

  • Meneer! Als je nu niet drie happen eten neemt, mag je zo geen televisie kijken.
  • Meneer! Als je nu niet stopt met schreeuwen, mag je niet naar opa en oma.
  • Meneer! En nu sta je op, je ligt midden in het gangpad van de winkel. Zo niet, dan laat ik je hier zo liggen en gaat mama naar huis.
  • Meneer 1 & 2!! Als jullie nu niet naar buiten gaan met de fietsjes pak ik ze af, zet ik ze in de schuur en gaan jullie naar bed! (om 16:00 uur ’s middags)
  • Meneer! Als je nu niet rap naar beneden komt, in plaats van boven aan de trap te lopen bokken, mag je niet op de Ipad.
  • Je gaat nu je beker van de grond rapen die je daar net hebt neergegooid en op tafel zetten of je gaat naar de gang.

En ja, ik weet ook wel dat een kind niet beloond hoeft te worden voor normaal gedrag als opruimen en eten opeten, maar het is gewoon zoveel makkelijker. En op sommige momenten gewoon snel en effectief hihi. Uiteraard hoop je ze uiteindelijk gewoon bij te brengen wat normaal gedrag is. En peuters zijn nu eenmaal dwars, koppig en minimaal drie keer per dag vervelend. Tevens moeten ze gewoon weten dat bepaald gedrag consequenties heeft.

Een aantal maanden geleden zat ik met twee vriendinnen op het terras en hadden we het over dit ‘dreigen’. Hun kinderen zijn net iets ouder dan mijn kinderen en ik gaf aan dat het, voor nu, nog erg goed werkt bij mijn peuters. Maar al snel lieten ze mij weten dat daar ook eind aan gaat komen en dat ze door hebben dat je niet alles waar kunt maken. Bijvoorbeeld, als je dit doet dan… laat ik je hier gewoon alleen staan. Of… als je dit doet dan… mag je niet naar opa en oma. (terwijl je zelf moet werken en je kind daar dus echt wel heen gaat brengen). Of… als je dit doet dan… gooi ik je speelgoed uit de auto en heb je niks om mee spelen tijdens deze rit.. (as if).  Dus hun tip was vooral: als je dreigt, zorg dan dat je het waar kunt maken. Ik geniet nog even van de onwetendheid van mijn kids hihi.

Volg ons op Facebook: https://www.facebook.com/bzzonder 

Volg ons op Instagram: https://www.instagram.com/bzzonder

dreigmoeder mamablog

…. Moeder zijn! En niet moeilijk in de zin dat ik niet van kinderen houd, want ik houd zielsveel van ze en zou ook niet meer zonder ze kunnen. Maar meer moeilijk in de zin dat je eigen ‘kunnen’ op de proef wordt gesteld, niemand je kan vertellen wat de juiste manier is en je pas later als je kinderen groot zijn weet of je het goed hebt gedaan.

Mensen die mij kennen weten dat ik een strebertje ben. Iemand die vroeger graag hoge cijfers haalde, iemand die overal altijd graag de beste in wilde zijn (ja ik heb heel wat wedstrijdjes gevoerd in mijn hoofd). Ik ben zeer prestatie- en resultaatgericht en ‘gemiddeld’ is niet goed genoeg. Man man man… Ben ik daar even van teruggekomen!

Ik kan me nog zo goed heugen dat toen Joas nog klein was, laat zeggen 6-8 maand oud en we hem hapjes fruit/groente voerden, zowel Wilfred als ik met een doekje op schoot zat om elke stukje wat over zijn kin naar beneden liep weg te vegen. Als hij de fles kreeg zaten wij met een doekje in de aanslag om de straaltjes melk weg te vegen. Hij werd ingepakt in slabbers en theedoeken zodat zijn kleren niet vies werden van het eten. Hij ging netjes elke avond in bad en elke plasje (en poepje natuurlijk) werd verschoond. Bij Joas had ik nog niet echt een panisch gevoel dat ik geen idee had waar ik mee bezig was als moeder zijnde. Hij was over het algemeen een heel makkelijk baby, hij huilde niet, was heel tevreden, kon uren wippen in zijn wipper en vermaakte zich prima in de box. Maar toen…

….kwam nummer twee. En die heeft ruimschoots alles goedgemaakt. Meneer 2 was een onrustig typetje, eigenwijs en wilde alles zien en alles meemaken…. Ook ’s nachts! Urenlang heb ik met hem ’s nachts gezeten niet wetende waarom hij huilde. Flessen gemaakt, luiers verschoond, gewiegd, gekriebeld, gezongen. Jens wordt na de zomer 3 jaar. Maar tot hij zeker ruim 2 jaar oud was kan ik de nachten die hij heeft doorgeslapen op twee handen tellen. (Voor alle moeders die ook het einde van tunnel niet meer zien, het is goed gekomen.)

Ik was moe, werd heel onzeker, miste mijn vrijheid, miste mijn sociale leven, miste mijn man (die vaak in het buitenland zit). Aan het einde van een dag wist ik van voren niet meer of ik van achteren nog leefde. Had ik het nu goed gedaan of niet? En zodra ik dacht dat ik op de goede weg was begon meneer 2 weer te huilen, wilde meneer 1 niet eten en spuugde alles op de grond, werd al het speelgoed door de kamer geslingerd en luisterde zowel meneer 1 als meneer 2 niet naar mij. Ik kon net zo goed buiten tegen een boom gaan praten. Evenveel respons en een stuk rustiger.

Moeder zijn is helaas niet aan het einde van de dag een cijfer krijgen hoe je het hebt gedaan. Meneer 1 en 2, hoe heeft mama vandaag gescoord op de mama-schaal? Een 9 of een 10 misschien? Moeder zijn is je leven in het teken van je kinderen zetten. Moeder zijn is van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat AAN staan. Moeder zijn is met je twee kinderen vergaderen op de wc terwijl je zelf aan het poepen bent. Moeder zijn is je eten delen, je bed delen, je leven delen.

Moeder ben je vanaf het moment dat je kind geboren is. Maar ik kan in alle oprechtheid pas zeggen dat nu ze wat ouder zijn ik pas het gevoel heb iets van controle terug te krijgen over mijn leven. Ik heb bepaalde dingen veranderd en geaccepteerd om het zo makkelijker voor mezelf te maken. Ik probeer het plannen wat los te laten. Vooral op de dagen dat ik thuis met ze ben, neem ik me voor de dag stapje voor stapje te doen. Om niet teveel doelen te stellen over wat we allemaal moeten doen (boodschappen, apotheek, verjaardagen etc). Om meer in het moment te leven. En soms lukt dat en soms niet.

Ik neem me voor om bepaalde dingen wat positiever te zien en dit ook vooral te benoemen. “Wat een prachtige krijt-tekening heb je gemaakt op mama’s tv-meubel. Heel artistiek. Maar ga nu maar met je mooie kl*te-krijtjes naar BUUIIITTEEENNNNN!!!!” zei ze op een heel lieve toon.

Op een gegeven moment wordt ‘gemiddeld’ jouw ‘goed-genoeg’ en dat is ook prima. Want perfectie in moederschap bestaat niet. Dan maar een keer een ongestreken T-shirt. Dan maar een keer hagelslag in je haar. Dan maar een keer op blote voeten mee. Dan maar een keer met tandpasta op je wang mee in de auto. Dan maar op Ipad tijdens het eten. I don’t care.. Ik laat het los. I choose my battles.

Ik probeer heel bewust regelmatig een dag of een avond voor mezelf te plannen, waarin mijn hersenen zich weer even kunnen ordenen. Waarop ik boodschappen kan doen en heerlijk op mijn dooie gemakje door die supermarkt kan struinen, en niet de helft vergeet. Waarop ik, al televisie kijkend, de was kan opvouwen op bed en halverwege in slaap val, midden op de dag. Waarop mijn blog kan schrijven en waarop ik rustig op de bank een broodje kan eten zonder een elleboog in mijn gezicht te krijgen. Ik werk drie dagen in de week en ik vind het heerlijk dat dit stukje van mij zelf is.

Ik vind het heerlijk om pessimistische opmerkingen te maken over het moederschap. En ik heb besloten dat ik dit ook mag van mezelf. En een ieder die het moederschap helemaal ‘in de gloria’ vindt zeg ik: ‘wat heb je het getroffen!’

En ondanks mijn geklaag en mijn gebitch vind ik het super bijzonder en heerlijk dat ik weer zwanger mag zijn van ons derde kereltje! En verheug ik me op zijn komst (en vooral de wijn die je daarna weer mag drinken). Ondanks de onzekerheden die komen kijken bij het moederschap, weet ik er toch al twee vrolijk te houden. Ze doen het nog steeds. Dus die derde zal misschien helemaal geen slabber meer voor krijgen, zal misschien twee keer per week eens een bad zien en misschien eens twee plasjes per luier doen. I will survive this!!

Volg ons op Facebook: https://www.facebook.com/bzzonder 

Volg ons op Instagram: https://www.instagram.com/bzzonder/

Joas en jens knuffelen moeder zijn