• onderwijs

Hoe zal hij het doen? Zal hij zich gedragen? Zal hij op zijn plekje zijn? Is hij gelukkig? Hij is nog maar twee ochtenden geweest, maar wat een spanning… voor mij dan! De eerste schoolweek.

Vorige week zijn de scholen weer begonnen in regio midden. En dus mocht ook Joas, na twee jaar oriënteren en voorbereiding vanuit ons, starten op de basisschool (mijn oude basisschool) voor twee ochtenden in de week. Een moment waar we al heel lang heen leven en naar hebben uitgekeken. Maar ook moment waar ik enorm tegenop zag.

Joas gaat al drie jaar een kinderopvang ‘plus’ groepje waar hij vertrouwd is, waar wij vertrouwd mee zijn en waar we hem met een gerust hart achterlaten. Waar hij zijn peuterjaren is opgegroeid, waar ze hem kennen. En nu, voor twee ochtenden, komt er een einde aan deze vertrouwde omgeving en moet hij weer vanaf nul beginnen. Wennen, structuren leren, regels leren en voor school… mijn kind leren kennen.

En zelfs nu na twee ochtenden vind ik het weer lastig om hem vandaag (dinsdag) weg te brengen. Alhoewel een stemmetje in mijn hoofd zegt: “het gaat echt goedkomen” ben ik uiteraard bang dat het niet lukt. Maar wat kun je nu zeggen na twee ochtenden?? Ik merk dat ik zelf snel snel snel wil, resultaten wil zien. Maar dit is natuurlijk niet reëel. We moeten hem allemaal de tijd geven. En structuren leren kennen is natuurlijk lastig als je maar twee ochtenden gaat in plaats van 3,5 dag. Dus wederom komt daar het woordje ‘geduld’ om de hoek kijken. Mijn sterkste eigenschap (breed lachende sarcastische smiley hihi)

Zijn eerste ochtend, vorige week dinsdag, merkte je aan hem dat hij een beetje verloren was. Er waren natuurlijk veel nieuwe prikkels, veel kinderen, alhoewel hij nu in een klein klasje van 14 start. Maar je merkte dat hij even niet zo goed wist wat er van hem verwacht werd. Uiteindelijk kregen we gelukkig mooie filmpjes van de begeleiding waarop hij aan het dansen was op muziek en buiten speelde met fietsjes en karretjes.

De tweede ochtend, de donderdag, ging voor mijn gevoel aanzienlijk beter en rustiger voor hem. Hij had meer overzicht over de situatie en liep ook meteen naar de juiste klas toe. Jas opgehangen aan de kapstok. En ook die dag kregen we filmpjes en foto’s dat hij in de kring zat, aan het tekenen was en boekjes doorbladerde. Hij deed daadwerkelijk mee in de groep! Wat een opluchting was dit zeg.

En nu vanmorgen.. was hij weer onrustig, boos dat hij de klas niet uit mocht. Dus laten we hopen dat we straks toch een terugkoppeling krijgen dat het over het algemeen aardig goed ging.

En natuurlijk op dit soort momenten twijfel je aan je eigen beslissingen, twijfel je aan je eigen kennis van je kind en vraag je je af of je de juiste keuze hebt gemaakt. Maar met die twijfel voel ik ook meteen het moeder-oergevoel dat me vertelt dat ook ik mijn kind niet mag onderschatten. Want in zijn koppie is het echt een pienter jongetje, een leerbaar jongetje. All we need is time.

spannende eerste schoolweek

Geschreven door: Arnoud Heins – Elburg | bron: De Stentor

Met een noodvaart van een roze wolk afkukelen. Jeanine Boerendans kan er sinds 30 juli 2014 over meepraten. Terwijl ze ligt uit te hijgen van de bevalling, valt het haar op dat de dokter van dienst wel erg veel tijd nodig heeft om zoon Joas te onderzoeken. Dat voelt niet goed. Haar bange vermoedens worden al snel bevestigd. De kleine spruit heeft het Syndroom van Down.

,,Het voelde alsof ik na heel hard studeren toch een onvoldoende had gehaald. We hadden bewust geen testen gedaan. Ik was 29 en viel buiten de doelgroep. Maar ook als we wel getest zouden hebben, was een kindje met Down welkom geweest. Hoewel het niet was wat we wensten, ben ik achteraf heel blij dat we het niet geweten hebben. Ik heb een heerlijke zwangerschap gehad.’’

Zij en haar man Wilfred zijn amper bekomen van deze boodschap of er slaat nóg een bom in. ,,We wilden bij Joas gaan kijken op de couveuseafdeling. Toen ik opstond, voelde ik een enorme pijn.  Bleek ik een cyste van vijf kilo in mijn buik te hebben. Ik ben daar direct aan geopereerd. Toen ontdekten ze dat die enorme bal het gevolg was van eierstokkanker. Een van mijn eierstokken is direct verwijderd”

Het ouderschap begint zo op bijzonder onaangename wijze. ,,‘Je voelde je toch wel meteen moeder?’ vroegen mensen wel eens. ‘Helemaal niet’, antwoordde ik dan. Dat klinkt hard, maar zo voelde het wel. Ik weet nog dat ik het heel erg vond om aan mijn ouders te vertellen dat hun eerste kleinkind het Syndroom van Down heeft. Ik wilde ze iets perfects geven, maar dat was in mijn ogen niet zo. Ik vond het ook heel raar dat zij zo blij waren, terwijl ik dat niet was.’’

Vier jaar later is ze zelf ook dolgelukkig met het guitige kereltje. Mede doordat ze die donkere beginperiode van zich af heeft geschreven. ,,Ik had heel erg de neiging om mijn verhaal te delen. In 2017 heb ik één of twee keer wat op mijn eigen Facebookpagina over Joas gezet. Daar kreeg ik heel veel positieve reacties op.’’

Het leidt uiteindelijk tot een eigen blog. Op www.b-zonder.nl schrijft Boerendans – inmiddels ook moeder van Jens (3) en in verwachting van een derde kindje – meerdere keren per maand zeer openhartig over het wel en wee van Joas en wat dat met haar en het gezin doet. ,,Weet je, laatst kwam ik hier in de binnenstad een moeder van een kindje die ook een beperking heeft. Ze zei dat veel kracht uit mijn verhalen haalde. Het werkt dus niet alleen therapeutisch voor mezelf.’’

Kader: schoolkeuze

Aangezien Joas vorige week vier is geworden, mag hij na de zomervakantie naar de basisschool. ,,We hebben ervoor gekozen dat hij twee ochtenden naar een reguliere basisschool gaat, De Borchstee. Daar heb ik zelf ook op gezeten en het voelt als een warm bad’’, zegt zijn moeder Jeanine. ,,Hij wordt daar het eerste kindje met Down. Dus voor hen is het ook een hele stap. Er komt speciaal iemand voor Joas in de klas om hem één-op-éen te begeleiden. Dat wordt door de gemeente betaald. Hij had ook naar het speciaal onderwijs in Nunspeet gekund. Maar we hebben bewust voor een reguliere basisschool gekozen. Daar kan hij zich optrekken aan leeftijdsgenoten. We hebben ons erbij neergelegd dat hij geen professor wordt. Maar hij is heel leergierig en verdient een plekje op die school.’’

Volg ons op Facebook: https://www.facebook.com/bzzonder 

b-zonder in de krant joas downsyndroom

In juli wordt Joas alweer vier jaar en mag hij dus naar school. Wat voor andere kinderen misschien niet zoveel voorbereiding vergt is dat bij Joas toch anders. Wij hebben inmiddels een keuze gemaakt en zijn dankbaar voor alle hulp die we hier bij gekregen hebben, want er komt best veel bij kijken. En waar het eigenlijk op aankomt is heel hard gezegd: wie wil jouw kind op school hebben? Want ook al zijn ze vanuit passend onderwijs verplicht een plekje voor hem te creëren of te zoeken, valt en staat alles met geld!

Toen Joas ongeveer 2,5 jaar was zijn we ons gaan oriënteren wat betreft het basisonderwijs. Al gauw was duidelijk dat wij voorstander zijn van het proberen op regulier onderwijs. Vooral omdat wij denken dat Joas hier cognitief gezien erg veel kan leren en aangezien hij een meester in imiteren is denk ik ook dat hij qua gedrag hier veel kan opsteken met betrekking tot omgang met anderen, regels en vooral het luisteren.

Wij hebben een aantal reguliere basisscholen bezocht en al snel sprong er één uit. Toevallig is dit ook de oude basisschool waar ik zelf op heb gezeten en is het ook nog eens de basisschool het dichtste bij ons in de buurt. Kortom, we vallen met onze neus in de boter. Het voelde als een warm bad en we voelden ons erg welkom. Men begon niet meteen over de dingen die niet mogelijk zijn, en ook niet over de voorzorgsmaatregelen (vooral papierwerk) die ze moeten nemen mocht speciaal onderwijs toch nodig zijn. Geheel open zijn zij het gesprek in gegaan, zonder Joas ooit te hebben ontmoet.

Toen Joas drie jaar werd zijn we begonnen met het voorbereiden op de basisschool. De kinderopvang plus waar hij momenteel heen gaat draagt hier zeer goed aan bij. Hij gaat hier vier dagen heen en zij hebben voor hem een soort van zorg-ontwikkelplan opgesteld. Hierin worden diverse doelen beschreven met het oog op de basisschool. Denk hierbij echt aan de meest simpele dingen: Joas kan 10 minuten in een kring zitten. Joas kan zoveel minuten samen spelen met een ander kindje. Joas kan zoveel minuten zonder luier zonder dat hij plast en poept. Joas kan zelfstandig zoveel minuten aan tafel spelen. De meest basic dingen eigenlijk, die voor andere kindjes heel ‘gewoon’ zijn. En als je deze doelen ziet, zijn het vooral ‘gedrags-doelen’. Als je kijkt naar wat hij cognitief al kan en begrijpt denk ik dat je verbaasd zal zijn. Het herkennen van kleuren, vormen en ongelooflijk veel plaatjes herkennen. Het enige verschil hierin met een ander kind is dat hij niet praat. Er zit zoveel in, maar het komt er (verbaal) niet uit. Maar hij doet hierin zeker niet onder voor andere kindjes. Tevens vind ik het goed voor kindjes zonder ‘iets’, want ook zij moeten leren dat niet iedereen hetzelfde is. Juist daar worden de zaadjes gepland om voor elkaar te zorgen en naar elkaar om te kijken!!

De basisschool zelf is ook bezig met voorbereiden, want het voor hun de eerste keer dat zij een kindje met downsyndroom op school krijgen. Zo heeft de onderwijsassistent de workshop Leespraat gevolgd en hebben ze zelfs al nagedacht over welk lokaal ze gaan gebruiken voor de groep 1 van na de zomer, met het oog op het weglopen van Joas (ver bij de uitgang vandaan dus).

Vanuit Centrum Jeugd en Gezin krijgen wij een fantastische ondersteuning met betrekking tot de begeleiding die Joas nodig heeft. Na de zomer gaat hij twee ochtenden starten aangevuld met de kinderopvang die hij momenteel heeft. Deze twee ochtenden krijgt hij acht uur individuele begeleiding in de klas. Vergeleken met andere verhalen die wij horen is dit echt luxe en zijn wij hier zeer blij mee. Vooral na alle verhalen en nieuwsberichten die je deze week nog voorbij zag komen met betrekking tot Passend Onderwijs en de tijd die leerkrachten te kort komen om deze kinderen goed te begeleiden. De begeleider zal Joas ondersteunen in het leerproces, het aanleren van gedrag etc.

Over een jaar tijd willen we deze twee ochtenden uitbreiden naar fulltime school en geen kinderopvang meer. We zijn zeer benieuwd hoe dit gaat zijn en hoe hij zich gaat ontwikkelen.

Daarbij wil ik zeggen dat wij absoluut niet tegen speciaal onderwijs zijn. Maar als ik zie hoe hij zich op het kinderopvang plus groepje optrekt aan de kindjes ‘zonder iets’ denk ik echt dat regulier onderwijs momenteel zeer goed voor hem is. En zoals ik hierboven al zeg, ik denk dat hij in zijn gedrag misschien achterloopt bij andere kindjes (hij is immers geestelijk toch wat jonger) maar cognitief doet hij absoluut niet onder voor anderen, voor nu.

Mocht uiteindelijk blijken dat hij zich ongelukkig gaat voelen en niet meer past op regulier onderwijs dan zullen wij absoluut openstaan voor speciaal onderwijs. In the end willen we allemaal het beste voor ons kind en willen we dat hij gelukkig is.

Wij gaan nu af en toe al even een kwartiertje binnenkijken bij de basisschool samen met Joas. Dan kan hij nu alvast iets wennen. Zie foto hieronder.

regulier of speciaal onderwijs passend onderwijs