• zwanger

De jongens reageren op hun broertje alsof hij er altijd is geweest en alsof hij het liefste wezen op aarde is. Daar waar wij (papa en mama) met enige regelmaat ’s nachts om 3 uur denken: “Waar zijn we in vredesnaam aan begonnen”, zo overladen Joas en Jens hun kleine broertje met aaitjes en kusjes. Who would have thought…??

Al weer ruim vijf weken geleden werd kleine Juup geboren na een bevalling van zo’n zeven uur. Op het moment suprême, dat moment waarop je het gevoel hebt dat er een rollade door je neusgat geduwd wordt, het uitgelezen moment om belangrijke beslissingen te maken in je leven, en met de kennis ‘wij maken geen meisjes’ besloot ik:…. NOOOIT WEEEEER!! 

Na de bevalling heb ik een tijdje argwanend naar mijn zoon gekeken. Zat alles erop en eraan? Was alles in orde? Ja! Een kleine man met 10 vingers, 10 tenen, 1 linkeroog en een beetje haar.

Eenmaal thuis verwachtte ik dat Joas en Jens erg rebels zouden zijn. En ik dacht dat vooral Jens erg jaloers zou zijn op dat alle aandacht naar zijn broertje ging. Maar nu, vijf weken later, zit ik nog steeds te wachten tot dit gebeurd. Tot nu toe zijn ze zo verschrikkelijk lief voor kleine Juup.

Elke keer als Joas langs de wipper van Juup loopt, of Juup in het vizier krijgt roep hij: “Kijk!! Baby.. aahhhhh!!” Dan aait hij Juup even over zijn bolletje en geeft hem een dikke kus op zijn hoofd. Ik denk dat dit wel 50x per dag gebeurd. (Juup zijn haartjes staan ook stijf van de dikke lebber-kussen)

En ook Jens is dol op zijn broertje en vraagt al wanneer hij met hem mag spelen. Ook Jens knuffelt hem vaak en roept de hele dag: ‘Kijk, Jupie is wakker’. En dan denk ik “Ja, dat komt omdat jullie hier lopen te schreeuwen!”

Maar goed, voor nu is er nog geen jaloezie te bespeuren richting hun kleine broertje. De drie musketiers, de 3 J’s, broertjes!

Volg ons op Facebook: https://www.facebook.com/bzzonder 

Volg ons op Instagram: https://www.instagram.com/bzzonder

Lees ook: Ben ik Bang? 

jaloezie broertjes

Ben ik bang dat er weer iets mis gaat?

We zitten letterlijk te wachten tot onze derde zoon wordt geboren. Ik ben nu ruim 39 weken en wat mij betreft mag het komen. De negen maanden zij alweer voorbij en de slapeloze nachten beginnen alweer dichterbij te komen. Hoe heb ik deze zwangerschap ervaren? Ben ik bang?

Ruim vier jaar geleden werd Joas geboren. Na de bevalling werd bij hem downsyndroom vastgesteld. Wat een schok was dat. Ik was 29 jaar en gezond. Alhoewel ik tijdens de zwangerschap wel eens gedacht heb: ‘Ik hoop maar dat alles goed gaat’ (aangezien wij altijd iets hebben) hebben wij er toen voor gekozen om geen combinatietest te doen. We waren in de gloria, ik was snel zwanger, een eerste kindje. Deze eerste zwangerschap heb ik oprecht kunnen genieten van het kleine mensje in mijn buik. En vooral bij een eerste zwangerschap ben je al snel bezig om alles op orde te maken.

Nadat Joas is geboren werd helaas eierstokkanker vastgesteld bij mij. Ik had (blijkbaar) naast Joas een cyste van bijna 5 kilo in mijn buik. Na twee operaties bleef ik achter met één eierstok en de onzekerheid of ik nog kinderen kon krijgen. Al snel maakten wij de beslissing om zo snel mogelijk voor een tweede te gaan. Alhoewel we nog midden in het verwerkingsproces zaten over het feit dat Joas downsyndroom had, wilden wij graag nog meer kinderen. En omdat het onzeker was of dit zou lukken dachten we: we gaan er gewoon voor. We zien wel hoe het uitpakt.

Vijf maanden na de geboorte van Joas was het raak. Het werkte allemaal nog. Wat waren we dankbaar. Maar zo onschuldig en naïef als dat ik de eerste zwangerschap heb ervaren zo bang was ik nu. Want ook al komen de meeste kinderen gezond ter wereld er bestaat altijd een kans dat het niet zo is. En vooral omdat Joas nog zo klein was en je nog midden in het ‘wennen’ zit en het verdriet zo vers is heb ik me de hele zwangerschap heel onzeker gevoeld.

Gelukkig stonden we onder controle van de gynaecoloog, zodat ook mijn andere eierstok in de gaten gehouden kon worden en werden er elke keer echo’s gemaakt. Dit stelde mij wel enigszins gerust. Maar met de gynaecoloog hadden we afgesproken dat de baby meteen na de geboorte gecheckt zou worden door een kinderarts. Ik wilde gewoon bevestiging (voor zover dat kan) dat mijn tweede kind ‘gezond’ was.

Doordat de onzekerheid zoveel stress met zich mee bracht ben ik met 39 ingeleid. Jens werd ’s middags om 15:45 uur geboren met een gewicht van 4040 gram. En zo gezegd, zo gedaan, de kinderarts heeft hem gecheckt en pas daarna kon ik een beetje genieten van mijn nieuwe kindje. Maar ik herinner me ook dat ik hem elke dag zelf even bekeek of ik geen ‘rare’ dingen zag.

Wij hebben altijd drie kinderen gewenst. Doordat de eerste twee zo kort op elkaar waren en het emotioneel ook allemaal best heftig was besloten we even te wachten met de derde. Voor mijn eierstokkanker sta ik onder behandeling in het AVL in Amsterdam en de arts gaf na twee en een half jaar controles aan: “Het vaakst komt eierstokkanker terug in de eerste twee jaar. De kans wordt dus steeds kleiner en we adviseren ook niet meer om de andere eierstok er uit te halen.” Wat een opluchting. Hierdoor kregen we ook iets meer lucht voordat we aan een derde zouden beginnen.

Inmiddels ben ik dus ruim 39 weken zwanger van de derde. En ik merk dat ik relaxter ben dan bij de tweede zwangerschap, maar ik denk nog steeds: “als alles maar goed gaat”. Natuurlijk ben ik bang en onzeker. Zo onschuldig als dat we waren bij de eerste zwangerschap, zo getekend zijn we nu. Maar we merken allebei dat we emotioneel stabieler zijn, we zijn sterker. De jongens zijn inmiddels 3 en 4 jaar oud, ze worden wat zelfstandiger. En bij Joas zien we ook, dat alhoewel hij downsyndroom heeft, dit niet heeft betekend dat wij al onze dromen overboord moesten zetten. Natuurlijk heeft hij extra aandacht en zorg nodig, maar we hebben inmiddels zo’n netwerk om ons heen gebouwd, dat wij ook zelf ook dingen kunnen blijven doen.

Nog steeds wil ik dat deze baby straks direct wordt onderzocht door de kinderarts. Want ik wil toch heel graag de bevestiging dat alles goed is. En ja, ik ga ook heeel heeel heeel verdrietig zijn als er toch iets niet goed blijkt te zijn. Iedereen wenst een gezond kindje. Maar we hebben geleerd dat we helaas niet overal invloed op hebben. En ik heb er nu toch geen invloed meer op of dit kind wel of niet ‘gezond’ is. De enige die kan bepalen hoe je met bepaalde situaties omgaat en hoe je je daarbij gedraagt zijn wij zelf. Dus voor nu laat ik het maar over me heen komen. Het kind zal er hoe dan ook uitkomen. En feit is, over de bevalling zelf heb je ook niet echt controle.

Het komt zoals het komt, en het gaat zoals het gaat. Ik hoop jullie snel kennis te laten maken met onze derde spruit.

Lees ook: New Life On the Way

Volg ons op Facebook: https://www.facebook.com/bzzonder 

Volg ons op Instagram: https://www.instagram.com/bzzonder

ben ik bang

Met enige regelmaat krijgen wij de vraag: Wist je van tevoren dat Joas downsyndroom had?

Ruim vier jaar geleden is het alweer dat ik erachter kwam dat ik zwanger was van ons eerste kindje. Op 27 september 2013 zijn we getrouwd en van te voren was al duidelijk dat we graag kinderen wilden, het liefst drie. Dus toen we eenmaal getrouwd waren dachten we, laten we het maar gewoon ‘proberen’. Ik had nog een contract voor bepaalde tijd en Wilfred zat volop in een zoektocht naar een vliegbaan (vanuit zijn toenmalige baan). Eigenlijk komt het nooit goed uit en is het ook niet te plannen. Gelukkig was het snel raak bij ons en waren we in de wolken.

Vanaf toen zijn we eigenlijk in een achtbaan geraakt, die eerst eigenlijk heel erg leuk was. Een paar dagen nadat ik de zwangerschapstest had gedaan kreeg Wilfred een baan in Thailand aangeboden (we waren hier ook op honeymoon geweest). Ik dacht… W*** T** F***?? Tuurlijk, net nu! Wilfred is helikopterpiloot, een branche waar de banen niet voor het oprapen liggen. Dus elke kans moet je grijpen. We hebben ook niet zolang hoeven te overleggen. Wilfred zou gewoon gaan. Het zou immers nog negen maanden duren voordat de baby er zou zijn. En je kunt beter spijt hebben van de dingen die wel heb gedaan, dan je leven lang afvragen hoe het zou zijn geweest. En er kan nog zoveel gebeuren in negen maanden, wat ook zou blijken. Dus gaan met die banaan.

Doordat Wilfred op korte termijn naar het buitenland zou vertrekken hebben wij, het feit dat wij een kindje verwachtten, ook al met 5-6 weken gedeeld met onze omgeving. Dan kon hij er ook nog even van genieten om het anderen te vertellen en hoefden we niet geheimzinnig te doen. En laat ik eerlijk zijn, zulk nieuws kan ik ook niet voor me houden. Ik wilde het van de daken schreeuwen.

Voordat hij naar Thailand zou vertrekken (dit was 5 januari 2014) hebben we nog besproken of we de combinatietest wilden doen. Maar al snel kwamen we tot de conclusie dat we de test niet wilden doen. Ten eerste, ik was toen 29 jaar oud. Ik viel niet in de ‘doelgroep’ en de kans is erg klein. En ten tweede, mocht er wel ‘iets’ uitkomen dan zou het kindje ook welkom zijn zeiden we tegen elkaar. Ik moet zeggen dat ik wel erg getwijfeld heb. Alsof ik toch een onderbuik gevoel had. En ook om het feit dat ik ALTIJD IETS RAARS heb.

De zwangerschap verliep verder op rolletjes. In het begin misselijk geweest, maar na 13-14 weken voelde ik me eigenlijk prima. In februari kreeg ik te horen dat mijn contract niet zou worden verlengd. Sh*t!! Ik voelde me echt heel rot hierdoor, vooral omdat ik het heel erg naar mijn zin had daar. Helaas kwam de zwangerschap niet uit bij dit bedrijf. (Tja, wanneer wel) Al snel had ik besloten dat ik dan naar Thailand toe zou gaan. In het kader van: waarom niet? Solliciteren had toch niet zoveel zin en ik was (toen nog) avontuurlijk ingesteld. Ticket geboekt en hup, naar Thailand!

Een paar dagen voordat ik ging had ik mijn uitgebreide 20-weken pretecho. Eigenlijk ging ik daar heel ontspannen in, de onschuld zelve. Alles zag er goed uit, geen afwijkingen en het geslacht wilden wij nog niet weten.

Omdat Wilfred in Nederland maar een echo had meegemaakt, besloten we om in Thailand nog een uitgebreide echo te doen. (kost daar geen drol) Ook bij deze echo was alles prima, alles zat er op en er aan, hartje was prima, 10 teentjes, 10 vingertjes. Geen gekkigheid.

Kort na deze echo stopte mijn man voor het bedrijf waar hij voor werkte (in verband met de veiligheidsstandaards die ze daar hadden met betrekking tot het vliegen) en besloten we om nog samen te backpacken door Azië voor 4-6 weken. Het appartement in Bangkok hebben we die weken aangehouden, zodat we daar de meeste spullen konden laten liggen. Twee rugzakjes ingepakt en naar Maleisië gevlogen. Wat een fantastische plekjes hebben wij gezien. Heerlijk rustig aan met z’n tweetjes, voor het laatst met z’n tweetjes. (Maleisië gezien, Java, Bali, Gili Islands) Toen ik 29 weken was zijn we weer naar huis gevlogen.

Eenmaal thuis ging de zwangerschap nog steeds prima. Weinig klachten en weinig pijntjes. Doordat de baby niet indaalde, ben ik uiteindelijk met 41 weken geprimed, waaruit de zwangerschap toch vanzelf begon. Op 30 juli om 04:00 kwam Joas ter wereld na een bevalling van acht uur! Ik was zo gelukkig. Een kleine froemel op mijn buik. Jeetje, ik had het geflikt! Gewoon een kind van dik 8,5 pond eruit geperst. Trots was ik op ons.

Kort na de bevalling onderzocht de kinderarts Joas. Hij lag op de commode in het ziekenhuis en ik zag haar luisteren naar het hartje. (zie foto) Op de een of andere manier had ik door dat dat ‘luisteren’ langer duurde dan zou moeten. Ik vroeg voor de grap: ‘Nou, is hij goedgekeurd?’ Ze pakte hem en ze legde hem op mijn buik en zei: ‘Mevrouw, ik moet mijn vermoeden uitspreken dat uw zoontje downsyndroom heeft’…………………………………..

Voor dit blog heb ik de foto’s van de bevalling doorgescrold. En nog steeds vind ik dat moeilijk. Je ziet zo goed het moment waarop we het nog niet wisten en het moment waarop wij het wel wisten. Als ik de foto’s door scroll ga ik ook meteen terug naar die nacht en kan ik me mijn gevoel nog zo boven water halen. Verslagen, boosheid, teleurstelling en toch ook doorzetten en liefde.

Nee, wij wisten niet van te voren dat Joas downsyndroom had. Wij hebben hier toen bewust voor gekozen. En ja, de klap was enorm, maar een troost: dan heb je ook meteen het ergste gehad. Uiteindelijk ik heb een fantastische eerste zwangerschap gehad. Heerlijk naïef, onschuldig en vol romantische gedachten over hoe het zou zijn om moeder te zijn. We hebben een fantastische reis mogen maken samen, alsof het zo had moeten zijn. Een reis die we niet zouden hebben gemaakt als we bepaalde dingen van te voren hadden geweten. Een heerlijke eerste zwangerschap zonder zorgen. Die negen maanden kunnen mij niet meer worden ontnomen. Want zo’n zorgeloze zwangerschap heb ik daarna niet meer gehad.

En als ik nu kijk naar mijn jongetje zijn er nog steeds momenten waarop ik even verdrietig word en ik het vooral niet eerlijk vind voor hem zelf. “Lieverd wat hou ik van je!”

Joas hartje luisteren

New life on the way!!

Het is al even geleden dat ik een blog heb geschreven. Ik schaam me diep, want ik had me voorgenomen om dit veel vaker te doen. Maar we hebben zulk leuk nieuws te melden!

Er is een derde onderweg!! Een broertje of zusje voor Joas en Jens. Spannend, stressvol, opgewonden, gelukkig, eng… allerlei verschillende emoties schieten door ons heen. Wat is het toch bijzonder (het blijft een thema in ons leven), na alles wat we hebben meegemaakt, dat we nog een derde mogen krijgen. Dankbaar is misschien het allerbeste woord wat we kunnen gebruiken.

Al vanaf het begin heb ik drie kinderen gewenst, nog voordat we überhaupt kinderen hadden. Waarom weet ik ook niet. Misschien omdat we zelf thuis met drie kinderen waren. En nu het eindelijk zover is, nou ja bijna dan, we moeten nog een half jaar. Af en toe word ik overmand met de angst: ‘Hoe dan?’ Hoe ga ik drie kinderen opvoeden. Deze gevoelens heb ik vooral op dagen dat Wilfred van huis is, dat de andere twee draken zich misdragen, niet luisteren, en alles waarop mama ‘nee’ zegt er toch ‘ja’ wordt gedaan. Ik heb maar twee handen. Hoe ga ik die derde grijpen als die wegloopt haha. Hoe ga ik op de fiets? Moeten we een nieuwe auto? Wat een dilemma’s toch.

Als ik terugkijk naar de vorige twee zwangerschappen, is mijn eerste zwangerschap, de zwangerschap van Joas, toch mijn meest fijne zwangerschap geweest. Je bent nog zo onschuldig en vol vreugde dat je een kindje verwacht. En ondanks dat ik tijdens deze eerste zwangerschap ook vaak gedacht heb ‘Ik hoop dat alles goed gaat’, waren dit altijd korte vluchtige gedachten die ook zo weer verdwenen waren. En laten we eerlijk zijn, bij de eerste zwangerschap kun je nog heerlijk op de bank gaan liggen als je moe bent, kun je lekker rustig aan doen, kun je tijdens je verlof in zomer elke dag op het terras doorbrengen (wat ik ook deed, wel elke dag bij een ander op het terras zodat het niet zo opviel haha) Bij een tweede gaat dat iets lastiger.. oftewel niet of nauwelijks.

De tweede zwangerschap kwam natuurlijk erg vlot na Joas. Na vijf maanden was ik alweer zwanger. Tijdens deze zwangerschap heb ik veel stress ervaren en ook veel lichamelijke ongemakken. We zaten eigenlijk nog volop in het ‘rouwproces’ over het feit dat Joas downsyndroom heeft en ‘anders’ was en ondanks dat we heel gelukkig waren dat er een tweede op komst was konden we beide maar moeilijk genieten. Ik misschien nog wel minder dan Wilfred. Voor een vrouw is het toch anders. Iedereen hoopt natuurlijk bij elke zwangerschap dat het kindje gezond mag zijn, maar als je al eens anders hebt meegemaakt ben je er nog meer mee bezig. Naast de geestelijke stress merkte ik ook dat ik lichamelijk meer klachten had. Bij Joas heb ik werkelijk waar haast geen kwaaltje gehad, afgezien van de misselijkheid aan het begin. Maar bij Jens, de tweede zwangerschap, was ik super moe aan het begin, ook misselijk en kreeg ik al snel last van mijn bekken, mijn rug en mijn heupen. Ik merkte dat mijn lichaam verre van hersteld was van de eerste zwangerschap en de twee operaties daarna. Hoe kon het ook? Na 5 maanden? Ik weet ook nog heel goed dat ik pas opgelucht was, nadat Jens na de geboorte was gecheckt door de kinderarts en zij aangaf dat alles ok was, voor zover zijn kon onderzoeken. Toen pas kon er een lachje af bij mij. Wederom: had ik toen maar meer genoten en minder gestrest.

Maar goed, nu nummer drie. Inmiddels zijn we ruim 14 weken. De ergste vermoeidheid en misselijkheid is voorbij. Ik merk dat mijn lichaam sterker is dan de bij de tweede zwangerschap, maar dat ik vermoeider ben door twee kids die de hele dag om je heen drentelen. Ik heb me voorgenomen om deze derde, en voor nu laatste zwangerschap (zelfs dit durf ik haast niet te zeggen omdat ik bang ben dat het dan fout gaat)  meer te genieten en minder te stressen. Ik hoop dat dit me gaat lukken. Want nog steeds word ik af en toe overspoeld door de angst, wat als het niet goed is, wat als het uiteindelijk niet goed gaat? Ik gun Jens ook een broertje of zusje zonder een extraatje. Waar hij later ‘iets aan heeft’, misschien wel heel oneerbiedig gezegd. Maar begrijp je wat ik bedoel?

Binnenkort hopen we te weten wat het wordt, geen verrassingen meer ons haha. Wat denken jullie? Blauw of roze??

mijn mama heeft een baby in haar buik